ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΥΝΕΥΡΟΠΑΘΕΙΑΣ ΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ ΕΝΤΕΡΙΚΗ ΓΕΛΗ ΛΕΒΟΝΤΟΠΑ/ΚΑΡΒΙΝΤΟΠΑ: ΑΝΑΦΟΡΑ ΔΥΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

Περίληψη

Υπόβαθρο: Η περιφερική νευροπάθεια αναγνωρίζεται ολοένα και συχνότερα στη νόσο Πάρκινσον (PD), ιδιαίτερα σε ασθενείς που λαμβάνουν εντερική γέλη λεβοντόπα–καρβιντόπα (LCIG). Αν και οι περισσότερες περιπτώσεις είναι χρόνιες και εξελίσσονται αργά, έχουν επίσης αναφερθεί οξείες και υποξείες νευροπάθειες με ποικίλη παθοφυσιολογία. Σκοπός: Η περιγραφή δύο περιστατικών προχωρημένης PD που παρουσίασαν σοβαρή πολυνευροπάθεια κατά τη διάρκεια θεραπείας με LCIG, καθώς και η ερμηνεία των κλινικών και ηλεκτροφυσιολογικών ευρημάτων τους στο πλαίσιο της υπάρχουσας βιβλιογραφίας. Μέθοδοι: Διενεργήσαμε λεπτομερή κλινική αξιολόγηση, εργαστηριακό έλεγχο, ηλεκτρονευρογράφημα (NCS) και ηλεκτρομυογράφημα (EMG) σε δύο άνδρες ασθενείς με προχωρημένη PD υπό θεραπεία LCIG. Εξετάστηκαν επίσης σχετικοί εργαστηριακοί και διατροφικοί παράγοντες. Αποτελέσματα: Και οι δύο ασθενείς εμφάνισαν σοβαρή αισθητικοκινητική αξονική πολυνευροπάθεια. Το Περιστατικό 1, άνδρας 67 ετών, παρουσίασε χρόνια αξονική βλάβη με επανανεύρωση, στο πλαίσιο έλλειψης φυλλικού οξέος, συστηματικής νόσου και νεφρικής δυσλειτουργίας. Το Περιστατικό 2, άνδρας 70 ετών, παρουσίασε ενεργό απονεύρωση και αισθητική αταξία, συνδεόμενη με ήπια έλλειψη βιταμίνης Β12, απώλεια βάρους και νεφρική δυσλειτουργία. Και οι δύο έλαβαν ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIG) με μερική κλινική βελτίωση. Συμπεράσματα: Η νευροπάθεια που σχετίζεται με LCIG είναι ετερογενής, περιλαμβάνοντας τόσο χρόνιες, αντιρροπούμενες μορφές όσο και πιο επιθετικούς φαινότυπους με ενεργό απονεύρωση. Πολλαπλοί μηχανισμοί-συμπεριλαμβανομένης της υψηλής έκθεσης σε λεβοντόπα, της έλλειψης βιταμινών, του υποσιτισμού, της νεφρικής δυσλειτουργίας και πιθανών ανοσολογικών παραγόντων-μπορεί να συμβάλλουν στην παθογένειά της. Τα περιστατικά αυτά υπογραμμίζουν τη σημασία της πρώιμης προφυλακτικής συμπληρωματικής χορήγησης βιταμινών, της τακτικής μεταβολικής και ηλεκτροφυσιολογικής παρακολούθησης, και της έγκαιρης αναγνώρισης τόσο των οξέων όσο και των χρόνιων μορφών για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων σε ασθενείς υπό θεραπεία LCIG.